![]() |
![]() |
||
|
|
| ||
|
D. Dinis (1261-1325) era filho do rei D. Afonso III e neto de D. Afonso X, rei de Leão e Castela. Subiu ao trono de Portugal em 1279. Foi no seu reinado que o Português se tornou a língua dos documentos oficiais. Conhecido como rei lavrador, desenvolveu a agricultura e ordenou a plantação do Pinhal de Leiria. Foi também trovador, um dos maiores da sua época, tendo chegado até nós 138 cantigas por ele compostas. Outras páginas sobre o autor: 10 CANTIGAS TROVADORESCAS DE D. DINIS
I
Ua pastor se queixava muit' estando noutro dia, e sigo medês falava e chorava e dizia com amor que a forçava: par Deus, vi-t' en grave dia, ai amor! Ela s' estava queixando, come molher con gram coita e que a pesar, des quando nacera, non fôra doita, por en dezia chorando! Tu non és se non mia coita, ai, amor! Coitas lhi davam amores, que non lh' eran se non morte, e deitou-s' antr' uas flores e disse con coita forte: Mal ti venha per u fores, ca non és se non mia morte, ai, amor! II Ua pastor ben talhada cuidava en seu amigo e estava, ben vos digo, per quant' eu vi, mui coitada, e diss': Oimais non é nada de fiar per namorado nunca molher namorada, poisque mi o meu á errado. Ela tragia na mão um papagai mui fremoso, cantando mui saboroso, ca entrava o verão, e diss' : Amigo loução, que faria per amores, pois m' errastes tan en vão? E caeu antr' uas flores. Ua gran peça do dia jouv' ali, que non falava, e a vezes acordava, e a vezes esmorecia, e diss' : Ai santa Maria, que será de min agora? E o papagai dizia: Bem, por quant' eu sei, senhora. Se me queres dar guarida diss' a pastor, di verdade, papagai, por caridade, ca morte m' é esta vida Diss' el: Senhor (mui) comprida de ben, e non vos queixedes, ca o que vos á servida erged' olho e vee-lo-edes. III Vi oj' eu cantar d' amor en un fremoso virgeu ua fremosa pastor, que ao parecer seu jamais nunca lhi par vi, e por en dixi-lh' assi. Senhor, por vosso vou eu. Tornou sanhuda enton, quando m' est' oíu dizer, e diss': Ide-vos, varon! Quem vos foi aqui trager, pera m' irdes destorvar, du dig' aqueste cantar que fez quen sei ben querer? Pois que me mandades ir, dixi-lh' eu, senhor, ir-m' ei, mais já vos ei de servir sempr' e por voss' andarei, ca voss' amor me forçou assi que por vosso vou, cujo sempr' eu já serei. Dix' ela: Non vos ten prol esso que dizedes, nen mi praz de o oír sol, ant' ei noj' e pesar en, ca meu coraçon non é, nen será, per bõa fé, se non do (que) quero ben. Nen o meu, dixi-lh' eu, já, senhor, non se partirá de vós, por cujo s' el ten. O meu diss' ela, será u foi sempr' e u está e de vós non curo ren. IV Ben entendi, meu amigo, que mui gran pesar ouvestes, quando falar non podestes vós noutro dia comigo, mais certo seed' amigo, que non fui o vosso pesar que s' ao meu podess' iguar. Mui ben soub' eu por verdade que erades tam cuitado que non avia recado, mais, amigo, acá tornade; sabede ben por verdade que non fui o vosso pesar que s' ao meu podess' iguar. Ben soub', amigo, por certo que o pesar d' aquel dia vosso que par non avia, mais pero foi encoberto, e por en seede certo que non foi o vosso pesar que s' ao meu podess' iguar, Ca o meu non se pod' osmar, nen eu non o pudi negar. V Amiga, muit' á gran sazon que se foi d' aqui con el-rei meu amigo, mais já cuidei mil vezes no meu coraçon que algur morreu con pesar, pois non tornou migo falar. Porque tarda tan muito lá e nunca me tornou veer, amiga, si veja prazer, mais de mil vezes cuidei já que algur morreu com pesar, pois nom tornou migo falar. Amiga, o coraçom seu era de tornar ced' aqui, u visse os meus olhos em mi, e poren mil vezes cuid' eu que algur morreu com pesar, pois nom tornou migo falar. VI Que trist' ojé meu amigo, amiga, no seu coraçom! ca nom pôde falar migo nen veer-m', e faz gram razom meu amigo de trist' andar pois m' el non vir e lh' eu nembrar. Trist' anda, se Deus mi valha, ca me non viu, e dereit' é, e por esto faz sen falha mui gram razom, per bõa fé, meu amigo de trist' andar, pois m' el non vir e lh'eu nembrar. D' andar triste faz guisado, ca o non vi, nen vio el mi, nen ar oío meu mandado, e poren faz gram dereit' i meu amigo de trist' andar pois m' el non vir e lh' eu nembrar. Mais, Deus, como pode durar que já non morreu con pesar! VII Dos que ora son na oste, amiga, querria saber se se verran tard' ou toste, por quanto vos quero dizer: porque é lá meu amigo. Querria saber mandado. dos que alá son, ca o non sei, amiga, par Deus, de grado, por quanto vos ora direi: por que é lá meu amigo. E queredes que vos diga? Se Deus bon mandado mi dê, que(r)ria, saber, amiga, d' eles novas, vedes porquê: por que é lá meu amigo, Ca por al non, vo-lo digo. VIII Que muit' á já que non vejo mandado do meu amigo, pero, amiga, pôs migo ben aqui u mi ora sejo, que logo m' enviaria mandad' ou s' ar tornaria. Muito mi tarda, sen falha, que non vejo seu mandado, pero ouve-m' el jurado ben aqui, se Deus mi valha, que logo m' enviaria mandad' ou s' ar tornaria. E, que vos verdade diga, el seve muito chorando, er seve por mi jurando, u m' agora sej', amiga, que logo m' enviaria mandad' ou s' ar tornaria. Mais, pois non ven, nen envia mandad', é mort' ou mentia. IX Chegou-m' or' aqui recado, amiga, do voss' amigo e aquel que falou migo diz-mi que é tan cuitado que per quanta poss' avedes já o guarir non podedes. Diz que oje, tercer dia, ben lhi partirades morte, mais ouv' el coita tan forte e tan coitad' er jazia que per quanta poss' avedes ja o guarir non podedes, Con mal que lhi vós fezestes; jurou-mi, amiga fremosa, que, pero vós poderosa fostes d' el quanto quisestes, que per quanta poss' avedes já o guarir nom podedes. E gran perda per fazedes, u tal amigo perdedes. X O meu amig', amiga, non quer' eu que aja gran pesar, nen gran prazer, e quer' eu este preit' assi trager, ca m' atrevo tanto no feito seu: non o quero guarir, nen o matar, nen o quero de mi desasperar. Ca, se lh' eu amor mostrasse, ben sei que lhi seria end' atan gran ben que lh' averiam d' entender poren qual ben mi quer, e poren esto farei: non o quero guarir, nen o matar, nen o quero de mi desasperar. E, se lhi mostrass' algun desamor, non se podia guardar de morte, tant' averia en coita forte, mais, por eu non errar end' o melhor, non o quero guarir, nen o matar, nen o quero de mi desasperar. E assi se pode seu tempo passar, quando con prazer, quando con pesar. |
|||